Wij van Dawntime houden wel van een drankje. Daarom bezoeken en recenseren we – op uitnodiging – de beste business drinks in town.

De feesthoedjes mogen op want ditmaal hebben we een verjaarsfeestje. Spijkerbroekenmerk Mud Jeans viert het 1-jarig bestaan van haar modeconcept Lease a Jeans.

De R staat bij de meeste feestjes voor Rijkelijk vloeiende drank. Hier niet. Recyclen, dat is waar iedereen druk en overenthousiast mee bezig is. Zelfs BN’er Rick Engelkes (‘in een ver verleden heb ik op de modeacademie gezeten’) heeft zijn schetspapier weer uit de kast gehaald. En heeft twee tassen – correctie: gerecyclede tassen – voor het merk ontworpen.

Verdwaald grijs pak

Nu we toch lekker eco bezig zijn: waar anders kan dit feestje worden gehouden dan in Pllek. Gemaakt van voornamelijk zeecontainers en alles wat nog meer over ’t IJ lijkt aangewaaid richting NDSM-werf. Op dit fashion feestje geen modepopjes en andere hipstermania. Uiteráárd was de dresscode jeans, maar hier valt geen enkele veel te hoge spijkerbroek, knotje op het hoofd en naveltruitje (crop top voor de kenner) te spotten. Wat een verademing. Het gros had zich keurig in een spijkerbroek of -blousje gehesen. Af en toe is er een verdwaald grijs pak te zien. Maar dat geeft hier allemaal niets.

IMG_2353

Wat staat er allemaal op het program vanavond? Fingerfoods, catwalk, dj, singer-songwriters en een Mud Shop. De avond start direct met de veiling van de jeans van actrice Lone van Roosendaal. Want Lone heeft haast, die mag haar pont niet missen. Gelukkig is daar een gulle meneer die al heel snel zijn dochter blij kan gaan maken. De opgebrachte 110 euro  gaat linea recta naar het goede doel. Het spijkerstofje van Charly Luske (samen met Lone de eerste bezitter van een Lease Jeans) blijkt trouwens nog gewilder: bij 150 euro klinkt de veilinghamer.

Spijkerharde strijd

Klapper van de avond is de stoel van designlabel Red Stitch. Bekleed met – hoe verrassend – spijkerbroeken in allerlei soorten, kleuren en maten. Er barst een spijkerharde strijd los op de veilingvloer. Uiteindelijk gaat Hans Blauwendraat er met de fauteuil vandoor. Hans had vooraf al zijn zinnen gezet op dit pronkstuk. “Het verhaal erachter maakt de stoel juist zo leuk. En weet je waar ik ook benieuwd naar ben? Waar die spijkerbroeken allemaal geweest zijn,” vertelt hij met kleine pretoogjes.

Dit hoge bod (voor 570 euro ging-ie de deur uit) is eigenlijk heel logisch voor de sympathieke reclameman (donkere spijkerbroek, donker gekleed, geen overdreven hippe-reclameman-montuur). Dan de hamvraag: hoe zit de kersverse aankoop? “Heerlijk,” klinkt het resoluut. “Ik was vorige week in de Salon in Milaan, deze stoel lijkt op de Barcelona-stoel . Prachtig, maar zit totáál niet lekker. En deze wel,” aldus de trotse nieuwe eigenaar.

Tijd voor de modeshow. Of zoals oprichter Bert van Son door de microfoon schalt: “Een eerste blik  op de nieuwe collectie.” Tieners op de catwalk  (allemaal bekenden van de kinderen van Bert) dragen jeans met daarboven een vrij eenvoudig blauw t-shirtje.  Maar bij deze simpel ogende kleding hoort een iets complexer verhaal. Wie kan nou vertellen dat zijn t-shirt van petflessen is gemaakt, zijn trui van gemalen spijkerstof , hij een bril op heeft van bamboe en gerecycled plastic en een broek aan heeft van gerecyclede vezels?                                                                                                

Rickie hou jij m´n tassie ff vast

CityBag1

Nadat oprichter Bert een rijtje prijzen en anders lovende wetenswaardigheden heeft opgesomd is er tijd voor muziek. Twee singer-songwriters zingen lieflijke liedjes terwijl ex-soapie, producent en inmiddels ook tassenontwerper Rick Engelkes proost op zijn ontwerpen.“Ik heb dan twintig jaar geleden aan de modeacademie gestudeerd en twee jaar in Parijs gewerkt,  maar dacht: dit ga ik nooit meer doen. Nu ben ik toch gezwicht,” vertelt hij met zijn immer charmante glimlach. En  ook hier geldt: gerecycled. In de twee tassen van Rick tref je restmateriaal van onder andere autobanden aan.

En dat was even wennen. “Normaal werk je vanuit de mooiste stoffen, is dat je basis. Nu heb je materiaal waar je het maar mee moet doen. Word je gedicteerd door een stof.” Maar niet elke verlepte autoband komt zomaar op Ricks ontwerp. “Ik hou van leer dus dat moet er sowieso op. En van die rare brede banden die om een vrachtwagen zitten, daar heb ik helemaal niets mee. Het moet geen ratjetoe worden.” Een pittige kluif was het wel, maar met een lach die lijkt op die uit de Prodent-reclame, is hij zo te zien blij met het eindresultaat.

IJverige kleermakers

Aan de zijkant van al de borrelende recycleliefhebbers zitten twee Turkse kledingmakers achter een oude Pfaff naaitafel. En daar staat ook Erick Wuestman. Zijn Lease Jeans  wordt op het moment van spreken onder handen genomen. “Ik heb hem al een jaar, het was een van de eerste exemplaren. Er zaten van die gezellige gaten in, maar die worden me nu iets te onbenullig. Hij gaat nu zorgen dat het gerepareerd wordt,” en wijst naar de ijverige kleermaker achter de naaitafel.  Geel lint om zijn nek, ijverig bezig.

“Ik kan niet wachten tot dat er ook zakelijke kleding op de markt komt.” Ook Erick zit in de duurzame business. Zijn bedrijf doet aan kantoorinterieur. Uiteraard – en daar is hij weer – allemaal gerecycled. “Ik word hier zo blij van,” en kijkt tevreden in het rond. Ondertussen zit de kleermaker zijn beste glimlach op wanneer twee vrouwelijke modellen van de modehow graag met hem willen poseren voor een fijn kiekje.

Erick vervolgt: “Ik ben geen modekenner, dit is eigenlijk de eerste keer dat ik naar een event met een catwalk ga,” en lacht luid. De broek is inmiddels klaar. “Mooooi!” roept Erick het uit. “Eerst even strijken klinkt het nog vanachter de naaimachine.”

Die hard fan

De prijs voor de grootste Mud-fan van de avond gaat naar Anna Wanders. Van top tot teen is zij gehuld in spijkerstof met haar denim jumpsuit en spijksersjaaltje als fijn detail. Een paar fluor roze pumps eronder en dito kleur smal riempje op de middel en het wandelend reclamebord voor het merk is daar. “Ik ben absoluut fan van het eerste uur. Met mijn bedrijfje Ducks United doe ik eigenlijk  hetzelfde: ik  knap oude eendjes op zodat toeristen deze op Ibiza, Curaçao of Mallorca kunnen huren.” Een groot liefhebber heeft vast ook ene grote collectie. Een stilte valt. “Even denken hoor, twee broeken, colbertje, t-shirts, topjes.” Bedenkelijk:  “Best wel veel eigenlijk hè?”

Na al de complimenten wordt er vanuit Anna’s gezelschap door een boomlange heer geroepen:  “Ze hebben geeneens maat 36/38 van spijkerbroeken of XL van truien. Ik bedoel het niet als kritiek hoor, meer als positieve feedback.” En dat tekent de avond. Mode mag immers ook wel eens vrolijk en blij zijn en recyclen kan wel een tikkie stoerder imago gebruiken.

FacebookTwitterPinterest